De Europese vakbeweging en de vormgeving van sociaal beleid

Het Europese project verkeert niet alleen in een economische, maar ook in een morele crisis. Het samengaan van economische groei en sociale rechtvaardigheid, ook wel het Europees sociaal model genoemd en vanaf midden jaren tachtig bepleit door de Europese Commissie, regeringsleiders en sociale partners, heeft na tien jaar besparingspolitiek en financiële rampspoed aan zeggingskracht verloren. De Europese vakbeweging uit regelmatig fundamentele kritieken op het Europees beleid, maar worstelt met structurele handicaps om deze kritieken door te trekken naar het afdwingen van alternatieven.

Het is een paradox dat sinds de vorming van de Europese Monetaire Unie in 1992 door het Verdrag van Maastricht parallel een indirecte verenging van de nationale beleidsruimte te zien is: de overheidsbegroting van de lidstaten en andere economische parameters zoals de inflatie moeten aan een aantal criteria voldoen, en geleidelijk aan verscherpt het toezicht van met name de Europese Commissie op het beleid dat zij nodig acht om deze doelstellingen te bereiken. In de praktijk gaat dit om flexibilisering van arbeidswetgeving, matiging van lonen en versobering van sociale arrangementen


Details

Author(s) S. Boumans
Language Dutch
Year of publication Apr, 2019
Journal Beleid en Maatschappij
Volume, Number 46, 1
Page(s) 118-133
Website / Document Visit

Zoek publicaties

en

of